• Uit vroeger tijden: Vitesse herinneringen door Harry Garnaat

    Uit vroeger tijden: Vitesse herinneringen door Harry Garnaat

    Het is al weer enige tijd geleden dat Vitesse de prachtig verbouwde kantine in bezit kon nemen. Eén van de vondsten die de kantine ruim en  aantrekkelijk maakt is de verzameling fraaie actiefoto’s op de diverse wanden. De foto’s werden door een aantal enthousiaste bestuursleden bij vele spelers van vroeger en nu opgehaald en vervolgens gerubriceerd. Het resultaat was verbluffend met als extra gevolg de beschikbaarheid van een mooie verzameling foto’s uit vroeger en recenter tijden. Omdat er niet voldoende plaats was voor alle foto’s is nagedacht of er nog andere manieren zijn om een aantal van die foto’s aan een ieder te tonen.

    De sociale commissie van Vitesse is daarom direct gestart met een speciale activiteit. Nu de vereniging getroffen is door de CORONA uitbraak en er weinig ruimte is voor ontmoetingen in de kantine vanwege de althans voor senioren totale stillegging van de voetbalactiviteiten is tot het volgende besloten. Het idee is om spelers te vragen bij een foto waar zij op voorkomen een verhaal over hun carrière bij Vitesse te vertellen. Heel begrijpelijk betreffen veel foto’s acties van het eerste elftal van Vitesse uit soms lang vervlogen tijden! Immers de spelers op die foto’s  zijn de personen die het vlaggenschip van Vitesse en daarmee heel Vitesse de nodige, lokale dat wel, roem brachten. In de komende periode zullen we proberen door die foto’s te gebruiken en de betreffende speler een en ander aan uitleg te vragen, proberen u allen op de hoogte te brengen van de naam, de faam van de betreffende speler. De volgorde van optreden van foto en speler is willekeurig.

    De eerste oud-eerste-elftal-speler die direct bereid was aan deze noviteit mee te doen is Harry Garnaat, die in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw een groot aantal wedstrijden in het eerste elftal speelde. Jammer genoeg beschikken we bij Vitesse niet over een ranglijst waarop de precieze cijfers van al die gespeelde wedstrijden door de speler zijn bijgehouden. Wie weet komen we dat aantal voor wat betreft Harry ooit nog eens tegen!

    Naast zijn goede techniek had Harry een meer dan uitstekende sprint in de benen en was zeer behendig in het passeren van tegenstanders. Een en ander was denk ik een direct gevolg van zijn niet aflatende ijver om te trainen en speciale oefeningen tot in den treure te herhalen waarbij zijn conditie en basistechniek een belangrijke rol speelden. Harry vertelt het volgende over zijn loopbaan bij Vitesse Delft en begint met:

    Rood Zwarte kleuren, ons kan niets gebeuren

    Hoe anders is het op dit moment. Niet alleen de onoverwinnelijkheid van onze voetbalvereniging, maar ook ons dagelijks leven ligt onder vuur door het rondwarende Corona virus. Als ik denk aan mijn actieve voetbalperiode dan herinner ik mij dat ik al ‘ziek’ was als een keer een wedstrijd werd afgekeurd door de weersomstandigheden. Of, als het seizoen was afgelopen, dan kon ik niet wachten tot de voorbereiding weer ging starten. Laat staan hoe dat moet voelen voor de actieve voetballers op dit moment.

    Bij gebrek aan echte voetbalinformatie en wedstrijdverslagen, denk ik, is mij gevraagd om terug te blikken op mijn actieve “voetbalcarrière” bij Vitesse Delft. Of eigenlijk moet ik zeggen bij eerst C.S.V.D. en later Vitesse Delft. Op mijn 8e jaar ben ik begonnen aan de Oude Laan. En de reden dat ik bij C.S.V.D. begon en niet bij een andere club was heel simpel. Mijn ouders waren gereformeerd, dus dan ging je voetballen op zaterdag en werd je lid van C.S.V.D. En de eerste persoon die je daar dan tegenkwam was natuurlijk Bram Kok. Toen al klonk het rik-ke-tik-ke-tik over het sportpark. Op woensdagmiddag speelde je dan tegen andere verenigingen uit Delft in de  pupillencompetitie. Wat mij toen al opviel is dat bij sommige verenigingen ouders en begeleiding zich al te nadrukkelijk met de wedstrijd bemoeiden. De manier waarop dat bij Vitesse Delft ging beviel mij een stuk beter, en dat is eigenlijk in al die jaren dat ik voetbalde niet veranderd. De jeugdafdeling was in die tijd een vereniging binnen de vereniging door de gescheiden locaties: voor senioren, sportpark Brasserskade, en voor de jeugd, sportpark Oudelaan. Gevolg was wel dat je bij de overstap naar de senioren het gevoel had dat je bij een nieuwe club terecht kwam. Een onder 23 jaar competitie was nog lang niet uitgevonden. Ik denk dat daardoor wel wat talent verloren is gegaan, maar er bleef ruim voldoende talent over om op het hoogste amateurniveau actief te blijven. “Transfers” waren op een paar vingers te tellen en iedere vereniging deed het met spelers die binnen de eigen vereniging werden opgeleid. Zo kon het gebeuren dat ik later in het 1e team speelde met vier spelers, Ron Vermeulen, Hans Manger, Aad Buitendijk en Ruud Karsdorp, waar ik ook in de jeugd mee voetbalde. Dat zorgde er vanzelf voor dat er een enorme binding was binnen de selectie, vereniging en met de supporters.

    Wat ook bijzonder was, waren de trainingsfaciliteiten bij de senioren. Zodra er met kunstlicht moest worden getraind hadden we enkel de beschikking over een zwart gravelveld met de afmetingen van zo’n 70x60 meter schat ik, en een betonnen rand. Echter, ieder nadeel heeft zijn voordeel. Toevallig zag ik recent op televisie een interview van Touzani met Johan Cruijff waarin de laatste uitlegde dat je  door voetballen op straat, wat het gravelveld eigenlijk ook was, wel leerde om snel te handelen, anders lag je op de grond en dat deed pijn. En dat klopte: als je niet handig genoeg was, dan kwam je regelmatig met steentjes in je hand, of een kapotte trainingsbroek thuis. Vitesse Delft speelde daardoor denk ik altijd technisch en verzorgd voetbal, maar fysiek kwamen we in de winterperiode te kort. Later gingen we daarom één keer per week op de Oudelaan op gras trainen.

    Misschien niet geheel toevallig hebben we ons in die periode ook tweemaal gekwalificeerd voor de KNVB-bekercompetitie d.m.v. een 4e plek op de eindstand. Helaas verloren we beide keren in de 1e ronde. Naast deze sportieve hoogtepunten moet ik ook één van de meest memorabele wedstrijden die ik ooit gespeeld heb noemen. Niet alleen omdat het één van de weinige keren is geweest dat we van Quick Boys wonnen. Quick Boys stond in die tijd bekend als het Ajax van het zaterdagvoetbal en werd regelmatig kampioen en algeheel landskampioen. Het heeft ook vooral te maken met de aanloop naar die wedstrijd toe. Als ik me goed herinner was het in het voorjaar van 1990 en op de donderdag voor de thuiswedstrijd ging er een enorme storm over het land. Het hele land was totaal ontregeld. Mensen moesten zelfs op stations overnachten en natuurlijk konden wij ook niet trainen. Het clubgebouw en de tribune op de Middelweg waren al geen architectonische hoogstandjes, maar op zaterdag waren deze geheel in zwart plastic gehuld om de boel droog en bij elkaar te houden. Mogelijk heeft Cristo hier later zijn inspiratie om gebouwen in te pakken opgedaan.

    Ik zie nog de spelers van Quick Boys op het sportpark aankomen in hun clubkostuum. Volgens mij waren zij het eerste amateurteam die dit had. Zodra ze het sportpark opliepen zag je ze denken, waar is de kantine? Het zal toch niet die bouwval in plastic omhuld zijn? Ik denk dat die houding ons die dag extra inspiratie gaf en de overwinning smaakte nooit  zoeter dan toen.

    Als ik de sportieve hoogtepunten noem, dan kan ik niet achterwege laten ook een absoluut dieptepunt te noemen. En dat is geen sportief dieptepunt, want uiteindelijk is het voetballen maar een spelletje. Het betreft het overlijden van Ton Hom. Dat was echt een drama. Ik herinner me Ton niet alleen als een goede voetballer, maar bovenal als een aardige en sociale kerel die ook oog had voor de jongere spelers. Hij was dus meer dan op zijn plaats bij Vitesse Delft. Vele jaren heeft het jeugdtoernooi met betaalde jeugdteams zijn naam gedragen.

    Met de verhuizing naar Tanthof ontstond er eigenlijk weer één vereniging en was er ook een betere aansluiting tussen jeugd en senioren. Ik ben in de laatste jaren dat ik voetbalde een jeugdteam gaan trainen en daar ben ik nog een aantal jaren mee doorgegaan nadat ik gestopt was. Het was heel leuk om te zien dat ook toen weer jongens vanuit de eigen jeugd hun plek vonden in de selectie. En dat is gelukkig op dit moment ook weer zo. Voor de lange termijn is dit de enige manier waarop een vereniging als Vitesse Delft zijn identiteit kan behouden en blijven bestaan.

    Verder ben ik tot mijn vijftigste met de B-selectie mee blijven trainen en viel ik af en toe in als er te weinig spelers waren. Uiteindelijk is zelf voetballen het leukste dat er is. De laatste jaren volg ik Vitesse Delft “op afstand”. Dat heeft vooral te maken met de hobby’s van mijn kinderen en het feit dat ik een paar jaar geleden definitief overgestapt ben van voetbal naar golf. Maar ook als ik golf is Vitesse Delft nooit ver weg, want hole 7, 8 en 9 liggen op het oude hoofdveld aan de Middelweg, en de green van hole 8 is op de plek waar de kantine stond.

    Ik wens iedereen sterkte in deze tijd. Verder hoop ik dat iedereen gezond blijft en dat de bal binnenkort weer rolt.

    Sportieve groet,

    Harry

rfwbs-sliderfwbs-slide