• Uit vroeger tijden: Vitesse herinneringen door Hans Schot

    Het is alweer enige tijd geleden dat Vitesse de prachtig verbouwde kantine in bezit kon nemen. Eén van de vondsten die de kantine ruim en aantrekkelijk maakt is de verzameling fraaie actiefoto’s op de diverse wanden. De foto’s werden door een aantal enthousiaste bestuursleden bij vele spelers van vroeger en nu opgehaald en vervolgens gerubriceerd. Het resultaat was verbluffend met als extra gevolg de beschikbaarheid van een mooie verzameling foto’s uit vroeger en recenter tijden. Omdat er niet voldoende plaats was voor alle foto’s is nagedacht of er nog andere manieren zijn om een aantal van die foto’s aan iedereen te tonen.

     

    Het heeft enige tijd geduurd maar al langer had ik het idee dat de keepers van Vitesse in de vorige eeuw bepaald niet tot de laagste categorie behoorden en dat ook zij natuurlijk prachtige herinneringen aan onze club hebben. Daarom heb ik een aantal keepers gevraagd of ook zij hun verhaal wilden opsturen. De sociale commissie van Vitesse is daarom ook weer aan de slag gegaan met deze speciale activiteit. De volgorde van optreden van de rij keepers is willekeurig. Ik ben blij dat zij direct reageerden. 

     

    Hans schrijft het volgende:

    Kom ik begin januari 2021 in het Reinier de Graaf met m’n moeder voor routine afspraken bij specialisten en loop ik Vitesse-coryfee Niek Praagman tegen het lijf. Al heel snel halen we de herinneringen op aan CSVD en later dus Vitesse Delft. “Zou ik je mogen vragen om een bijdrage te leveren voor op de website met jouw herinneringen als keeper aan o.a. je Delftse tijd?” vraagt Niek. Maar natuurlijk doe ik dat graag en zo kwam onlangs het verzoek binnen, in de tussentijd had ik al het e.e.a. opgeschreven en kom je tot de conclusie dat daar wel een boekje van gemaakt zou kunnen worden. Veel meegemaakt en niet veel kwijtgeraakt in het geheugen. Dat is niet zo gek, het zijn de prille maar ook latere jaren van m’n voetbalcarrière geweest.

     

    ''De laatste poulewedstrijd brak keeper John de Rooij zijn scheenbeen en ging naar het ziekenhuis maar er moest nog wel iemand keepen, toen ben ik maar in het doel gaan staan. Nemen we penalty's voor de 7e /8e plaats, het ging nergens meer over, en hou ik er 3 tegen. Vervolgens nooit meer uit het doel gegaan..''

     

    Van huis uit liep het niet storm om mij naar een voetbalclub te sturen als jong ventje, met een groot gezin lagen de prioriteiten logisch elders, maar ik ging gewoon lekker voetballen. Christelijk opgevoed dus dan kwam je al snel bij CSVD op de Oude Laan terecht waar de jeugdafdeling trainde en speelde. Een zondagclub deed je niet toen. Ach ja Bram Kok was de motor van de jonge jeugd met z’n opzwepende teksten, hij woonde op 100 meter bij mij vandaan in de Voorhof. Kwam ik veel later op bezoek bij m’n ouders aan het Leopoldpad dan had ie mij al gezien op het pleintje en vroeg hoe het ging. Op de fiets naar de trainingen over de Kruithuisweg en dan helemaal achterin op het sportcomplex stond de oude houten kantine met kleedlokalen. 1 x trainen op woensdag en wedstrijden op zaterdag waar je in colonne op de fiets naar toe ging. Heel veel gevoetbald met 1e jeugdvriend Gonard Roos op de schoolpleinen met veel lang trapwerk dat ons beiden voor later veel voordeel opleverde. Ook toen stak ik met mijn lengte er al bovenuit, kon aardig trappen en mocht als middenvoor beginnen. Je ging bijna met het hele elftal door naar een selectie hoger, met leeftijdsgenoten hobbelde ik zo door de selecties en verhuisde langzaam recht achteruit naar het middenveld en daarna naar de laatste man plaats. Ja, zo heette dat toen.

    Klassiek moment waardoor ik ben gaan keepen was bij een B juniorentoernooi bij Vlug & Vaardig Amsterdam. De laatste poulewedstrijd brak keeper John de Rooij zijn scheenbeen en ging naar het ziekenhuis maar er moest nog wel iemand keepen, toen ben ik maar in het doel gaan staan. Nemen we penalties voor de 7e /8e plaats, het ging nergens meer over, en hou ik er 3 tegen. Vervolgens nooit meer uit het doel gegaan vanaf m’n 14e/ 15e jaar zal het geweest zijn.

     

    Jeugd en senioren zaten gescheiden van elkaar dat was raar, net of je bij een andere club terecht kwam bij de overgang naar de senioren. Toch gingen we ook bij wedstrijden van het 1e kijken. Ik heb nooit vergeten dat CSVD 1 een beslissingswedstrijd speelde bij RVVH tegen Geinoord en dat die duivels eigenwijze Niek Praagman op de achterlijn wat verder van het doel af met die kromme benen de bal zo in het doel draaide. Bussenvol supporters en ook veel jeugdleden, die momenten vergeet je nooit.

    In de hogere selectieteams was Ton de Meulmeester onze coach en er stond een aardig team tot en met de A- junioren, zo heette dat vroeger. Daar kreeg ik de eerste beetje fatsoenlijke keeperstraining, hoe anders is dat nu waar je als 10 11-jarige al een nette keeperstraining kunt krijgen. Ik las het stuk van Harry Garnaat waar hij Ton Hom noemde; we hebben nog een vakantie in Renesse doorgebracht met 8 of 9 teamgenoten, ik zat, er naar toe, achterop Ton z’n Yamaha en onze kampeerspullen werden door oudere broers en ouders gebracht met de auto. Legendarische vakantie daar aan zee. Het laatste jeugdseizoen werd Melbi Raboen onze trainer, die was zijn tijd ver vooruit en zeer bevlogen. Met hem ben ik later voor een proeftraining naar Telstar geweest, hij had heel veel contacten in de voetbalwereld. Volledig geslacht door trainer Martin van Vianen en keeper Jan Nederburgh kwam ik een ervaring rijker weer thuis. Ik kom Melbi vaak nog tegen in de Haagse regio als ik aan keepers aan het scouten ben, natuurlijk gaat het dan over CSVD en Vitesse Delft tijden.

     

    Tegen de seniorenteams keek je op als kerel van 17-18 jaar om er vervolgens opeens tussen te lopen na de overgang naar de Brasserskade/senioren. Ik herinner me nog keepers-legende Hennie van Oort met gele keeperstrui en zwarte broek, ik heb hem niet genoeg kunnen zien of persoonlijk gekend maar aan alles zag je dat het een goeie was. Hij keepte in een team van echte mannen met baarden, wat een geweldenaar was de boomlange en beresterke Gerrit Schuitemaker centraal achterin.

    Als keeper in de senioren ontwikkelde ik mijzelf verder en kreeg keeperstraining van eerst Bert Rosierse en later Gerard Brouwer. Paul Oortwijn was toen de onbetwiste nummer 1. Vaak deden we extra zelf nog oefeningen zonder keeperstrainer. Paul keepte toen ook in het Nederlands Studententeam en speelde een WK in Argentinië. Van trainer Gerard Weber kreeg ik een kans in het 1e team en inmiddels werd ik ook uitgenodigd voor de KNVB-regioteams. Dreigde ik bijna een interland te gaan spelen tegen Luxemburg, ging die wedstrijd niet door. Aan die periode dankte ik mijn “transfer” in 1980 naar Xerxes Rotterdam, ook toen werden er al scoutinglijstjes gebruikt. Ik vertrok van de Brasserskade want Paul Oortwijn was een niveau te hoog op dat moment, ik wilde gewoon spelen. Bestuurslid Jan Zoutendijk zei mij nog: “vinden je ouders dat wel goed, op zondag spelen”? Goed bedoeld en mooie vent Jan met een serie voetbalzoons die ook niet mis waren: Ton, John, Aad en Rene, ik heb het voorrecht gehad om met allen te mogen spelen. Ik heb van het avontuur Xerxes nooit een seconde spijt van gehad, ook daar moest ik vechten voor een plek onder de lat die ik uiteindelijk ook kreeg. Dinsdag, donderdag en zaterdagochtend spijkerhard trainen met al die onvervalste rotterdammers met humor waarvan ik nog lachkramp in de kaken krijg als ik eraan terugdenk. Ik ben er 5 jaar gebleven en elk jaar word ik nog uitgenodigd om bij de reünie met oud Xerxanen te zijn. Oude coryfeeën als Faas Wilkes, Coen Moulijn, Eddie Treijtel en Theo van Duivenbode heb ik er gezien. Mooie club en inmiddels samengegaan met Zevenkamp. Trainer Beb vd Heijden kom ik met regelmaat nog tegen in de regio Rotterdam

     

    In 1985 vertrok ik voor 3 jaar naar RVC Rijswijk met o.a. trainers John vd Lubbe en Andre Wetzel, en spelers Mark Wotte, Cees Tempelaar, Harry vd Laan, Dick Jol toen nog als voetballer en later de bekende scheidsrechter en nog een berg typisch Haagse, goede voetballers, Bleije Knoppert Groen Bierhuizen, Oost > een illuster rijtje. Aparte ervaring rijker, ook die had ik niet zeker willen missen achteraf. Een club met iconen die helaas ook niet meer bestaat.

     

    In 1988 ging ik terug naar Vitesse Delft toen in de Tanthof, ook toen hadden we een selectie op studentikoos niveau dan wel met die uitstraling. Net als in mijn jeugdjaren bij CSVD kwamen grote tegenstanders, toen ook al uit de Bollenstreek en van rond het IJsselmeer, met de billen tegen elkaar naar Delft aan de Bras en later de Tanthof. Het spookte bij ons in Delft en ook toen gingen er al bedragen rond in de voetbalwereld maar niet bij Vitesse Delft, daar speelde je voor vriendschappen. Tot 1992 ben ik bij Vitesse gebleven en dacht af te bouwen bij het DSO van Guus Haak in Zoetermeer waar ik toen al woonde. Op het allerlaatste moment in mei ’92 belde Rijnsburgse Boys, die zaten toen opeens met een keepersprobleem en daar ben ik ingestapt. Een wonderlijke wereld die Bollenstreek, hardwerkende zakenmensen die eigenlijk alleen de zaterdag vrij zijn en dan maar 1 ding willen zien: een goed team dat er keihard voor werkt. Ik heb er nog 2 mooie keepersjaren gehad tot ik 37 werd en vervolgens tot op de dag van vandaag, met een korte tussenstop TOGB in Berkel en Rodenrijs, aan boord ben gebleven als keeperscoach. Dat heb ik er eigenlijk altijd en overal bij gedaan als selectielid. Nog steeds gaaf om keepers te helpen in hun ontwikkeling met trainingen en adviezen. In Rijnsburg vragen ze nog steeds of ik in Delft woon, ze doen het expres denk, het geeft aan dat Vitesse Delft altijd op de kaart heeft gestaan. Grappig is dat ik met regelmaat de Delftse makkers Donald, Hans en Willem op de Rijnsburgse tribunes zie en spreek, die zoeken zo hun potjes uit. Nooit is Vitesse Delft uit beeld geweest bij mij, het komt er helaas niet van om op zaterdag te gaan kijken in Delft door verplichtingen in den lande met Rijnsburgse Boys. Ik ga dat het komend seizoen toch een paar maal doen wetende dat Ronald Hes volgend jaar trainer wordt die ik nog van RVC kende; eens kijken wie er nog aan de kantinetafels zit. Zoveel namen en zoveel jaren, ik ben er maar niet aan begonnen om die allemaal te noemen want je doet al gauw mensen tekort.

     

    Ik noem een paar Vitesse-verhalen, het hadden er net zo goed 200 kunnen zijn:

     

    · De kantine aan de Middelweg was gewoon een heerlijke bruine kroeg, zo lek als een mandje. Ik stond er nog eens op het terras een biertje te doen en leunde tegen een raamlijst die ik bij een positiewisseling gewoon los in mijn handen had.
     

    · Er werden nogal wat schaatstochten gedaan op de Kaag de Rotte en Nieuwkoopseplassen zodra er maar een beetje ijs lag. Ik ging mee met Pleun en Koos maar ook o.a. Aad Moos Willem en Jos. Jos vergat een keer te bukken bij al die bruggetjes maar maakte hevig bloedend de tocht gewoon af. Rode Vitesse kleuren op het zwarte ijs.
     

    · Zaterdagmiddag spelen, sigaartje en goed glas bier na afloop en als een speer naar huis om boterhammen te laden en dan met o.a. Rob Ruud Koos Jan Kees Aad Willem naar de Noordwijkse boulevard op stap. Dat ging om 01.00 uur dicht en waren we nog mooi op tijd terug om in Delft bij Bertus en Eef tegenover de Gistfabriek saté te eten. Vast ritueel.
     

    · Trainer Paul vd Zwaan reed in een grote witte Mercedes waar hij ook half in woonde en bracht mij ooit een keer thuis in Zoetermeer. De weg naar huis in Sassenheim vinden was lastig, hij verdwaalde in Zoetermeer. Stond ie weer voor de deur met zijn witte trainers-regenjas vol olievlekken. Was ie ergens in Zoetermeer door een bussluis gereden en de volledige onderkant van de Mercedes verloren. Paul zie ik nog met regelmaat bij Rijnsburgse Boys en hij doet het prima bij Quick den Haag.
     

    · Ik trouwde in juni 1980 met Martine in Parijs en een hele berg Vitesse mannen en partners gingen mee. Ze sliepen overal en nergens daar in zuid Parijs en hebben zich flink uitgeleefd. De tafelindeling baarde ons zorgen i.v.m. taalproblemen maar er werd gewoon spontaan gemixed en de wijn haalde alle barrières weg. Zelden zo’n feest meer meegemaakt, we hebben het er thuis nog vaak over.

     

    Beste Vitessenaren, dank voor wat ik meekreeg in al die Delftse jaren. Eens VD’er altijd VD’er.

     

    Blijf gezond en groeten,

    Hans Schot

     

rfwbs-sliderfwbs-slide