• Uit vroeger tijden: Vitesse herinneringen door Gerrit Schuijtemaker

    In de reeks herinneringen is de vierde speler die we ten tonele voeren Gerrit Schuijtemaker. Gerrit speelde slechts een korte tijd bij Vitesse (C.S.V.D.) maar wist in die periode grote indruk te maken, zoals uit het onderstaande verhaal blijkt. Gerrit was mede door zijn rijzige gestalte een zeer betrouwbare rots in de verdediging, die heerste in het strafschopgebied en vaak ook nog daarvoor en vrijwel alle ballen die door de lucht kwamen achteloos verwerkte en daarnaast dankbaar gebruikmaakte van zijn lange benen om menig doorbrekende speler via een fraaie sliding volledig correct de bal te ontfutselen. En niet onbelangrijk wat mij betreft: tijdens de wedstrijd altijd de rust zelve en zeer sportief spelend. Gerrit schrijft zelf het volgende over die periode.    

    Voetballen bij Christelijke Sportvereniging Vitesse Delft periode 1970 - 1974

    In de zomer van 1970 besloot ik mijn voetbalcarrière voort te zetten bij C.S.V.D. Een hele overgang naar een vereniging met – ik geloof – toen 17 seniorenelftallen. Rond het begin van het seizoen moesten alle nieuwkomers in een selectiewedstrijd uitmaken of er kandidaten voor de selectie bijzaten. Na 10 minuten zakte ik door mijn enkel, dacht te gaan stoppen, maar werd toch nog toegevoegd  aan het 11de elftal. Vervolgens via het vierde, uiteindelijk toch toegevoegd aan de selectie en rond april 1972 mocht ik als voorstopper in het 1ste  debuteren. C.S.V.D. eindigde dat seizoen volgens mij op de derde plaats.

    Het seizoen 1972-1973, ik was inmiddels bevorderd tot aanvoerder, moest het dan gebeuren, promotie naar de hoogste afdeling van het zaterdagvoetbal. Aan het eind van het seizoen eindigden C.S.V.D. en de voetbalvereniging Geinoord ex aequo bovenaan. Een beslissingswedstrijd moest de kampioen aanwijzen!

    1. Kampioen worden is mooi! (maar …. gelijk geëindigd)
    2. Kampioen worden na beslissingswedstrijd is mooier! (maar het werd  0-0!)
    3. Kampioen worden na twee beslissingswedstijden is nog veel mooier!     

    En zie wat gebeurde: Op zaterdag 24 april 1973 vertrokken we voor de tweede beslissingswedstijd tegen “Geinoord”, de eerste eindigde zoals aangegeven in 0-0, naar Ridderkerk. En daar won C.S.V.D. voor zo’n 3000 meegereisde supporters met 3-1, doelpunten  van Chi, Nico en Ton.

    Bloemen, dineren, daarna naar onze overvolle C.S.V.D. kantine aan de Middelweg. Wij werden op de schouders van uitgelaten, aangeschoten supporters de kantine rondgedragen. Onvergetelijk! Maar we werden kampioen op de zaterdag voor Pasen, en toen kwam het christelijke karakter van C.S.V.D. boven drijven: feesten mocht, maar niet later dan tot 24:00 uur. Daar is toen hevig over gediscussieerd, het lag nogal gevoelig…….

    Het kampioenselftal bestond uit:

    Keeper                          H. van Oort, een laconieke, betrouwbare doelman.

    Rechtsachter              J. Zoutendijk, een opgewonden standje. Kon nog emmeren over iets, terwijl de wedstrijd al minuten verder speelde.

    Laatste man               D. Oosterom, getalenteerd, rookte stiekem, kreeg lamp op hoofd.

    Linksachter                 J. Willigers, taaie verdediger. Nerveus in kampioenswedstrijd.

    Voorstopper               G. Schuijtemaker, moeten anderen maar over oordelen.

    Middenvelder             B. van Peppen, slim, specialist in tegenstanders poorten. Talent.

    Middenvelder             R. Doorduijn, mandekker, kwam je 2 keer tegen.

    Middenvelder             N. Praagman, ijverig, balvaardig. Scoorde in kampioenswedstrijd.

    Rechtsbuiten             C. Chung, onvoorspelbare acties. Scoorde in kampioenswedstrijd.

    Middenvoor                T. Zoutendijk, scoorde gemakkelijk. Ook in kampioenswedstrijd.

    Linksbuiten                G. van Wettum, degelijke linkspoot.

    De trainer was Arie de Wit, clubicoon Pleun van den Akker had zijn enkel gebroken en moest knarsetandend toekijken. 

    Daarna een mooi seizoen in de eerste klasse, oefenen tegen het grote Sparta uit Rotterdam, gevolgd door mooie wedstrijden tegen gerenommeerde zaterdagclubs, zoals Spakenburg (kampioen), Noordwijk, GVVV, Quick Boys, enz.

    Dat seizoen eindigde C.S.V.D. eervol in de middenmoot.

    Wij besloten in augustus ’74 om 3 jaar in Zambia les te gaan geven op een middelbare school in het kader van de ontwikkelingshulp. En C.S.V.D. bood mij een  eervolle afscheidswedstrijd aan, waarmee mijn Vitesse Delft carrière eindigde.

    In Zambia voetbalde ik als enige blanke, ook hier mooie herinneringen, zoals:

    • Onze wedstrijd tegen het leger eindigde in complete chaos. Iedereen had ruzie met iedereen, ik verstond er niets van, dus zat maar een tijdje tegen een doelpaal.
    • Onze midvoor, geweldige voetballer, maar een (te) grote pingelaar. “Iets meer overspelen”, probeerde ik, maar zijn vriendin stond te kijken en hij moest “off showen”, indruk maken. Tsja…
    • Geen racisme, wel een bijnaam zoals alle voetballers. De mijne was Mr. Ndlovu, wat meneer olifant betekent, omdat ik als een olifant stampte over het veld.
    • Ooit starten wij een kledingproject in Zambia. Voetbalvereniging C.S.V.D. verzamelde de meeste 2de hands kleding. Deze verkochten wij daar en wij besteden de inkomsten aan lokale voedselprojecten.

    Na 8 jaar Afrika keerden wij terug naar geboortedorp Berkhout in Noord-Holland, waar ik tot mijn 57ste in de veteranen voetbalde, totdat een grove overtreding tot mijn verdriet daar een eind aan maakte.

    Met dank aan C.S.V.D., dat mij gastvrij heeft ontvangen, waardoor ik ontdekte dat er naast de studentenwereld nog een ander Delft bestond en ongetwijfeld nog steeds bestaat. De vereniging alle goeds toegewenst en hopelijk een mooie, nieuwe voetbalstart na het Corona tijdperk. Succes!

    Groet, Gerrit Schuijtemaker

rfwbs-sliderfwbs-slide