Verslag Cor Strobos Skate4AIR
22/02/2012Van voetballer/trainer tot schaatser.
Dinsdag 1 februari ’12 heb ik deze tijdelijk overstap gemaakt.
Met stichting Skate4AIR, waar ik op dat moment ook deel uitmaakte van de organisatie, heb ik op de Weissensee in Oostenrijk de alternatieve elfstedentocht geschaatst. Zelf absoluut geen schaatser maar wel degelijk een sporter, vandaar het besluit om ook mee te schaatsen.
Vanaf november 2011 liep ik al stage voor Skate4AIR en wist ik al dat deze tocht der tochten geschaatst zou worden om zodoende geld in te zamelen voor onderzoek naar de ziekte Cystic Fibrosis (taaislijmziekte). Zelf had ik echter nog nooit op noren gestaan, een jaar of 10 geleden voor het laatst op dubbele ijzertjes.. maar noren nog nooit! Een beetje een rare combinatie misschien, iemand die nog nooit écht geschaatst heeft en een stichting die schaatst voor het goede doel, daar moest maar eens verandering in komen. 12 weken voor aanvang van de tocht ben ik toen maar begonnen met ‘intensief’ trainen om zodoende zelf ook deel te kunnen nemen. Onder leiding van mijn oom Gerard Marbus, die zelf ook mee geschaatst heeft, heb ik op de ijsbaan van De Uithof in Den Haag leren schaatsen. De 1e week met de handen langs de omranding die daar stond om schaatsers als mij op te vangen. De 2e week al iets beter en de week daarop begon het al iets van schaatsen weg te hebben.
Na 12 weken hier en daar in Nederland verschillende ijsbanen onveilig gemaakt te hebben was het dan maar tijd om de Weissensee zelf te terroriseren op mijn ijzertjes. Door omstandigheden begon ik deze tocht om 7 uur ’s ochtends in het pikken donker, op schaatsen die 2 maten te klein waren. Doel van de dag, 75 kilometer halen of schaatsen tot ik daarbij neerviel. In rondes van 12.5km ben ik in een groep van 6 het meer rond gegaan in een voor mijn doen nog redelijk tempo. Na zo’n 5 uur bereikte ik, op dat moment al goed stuk, dan eindelijk mijn doel van 75 kilometer. Energie voor nog 1 ronde was er nog wel, dan maar direct doorknallen. Laatste kilometer van deze rond bleek echter dat dit misschien toch wel een beetje veel was, zwart wit ziend passeerde ik dan ook de finish waar ik even neergeploft ben. Op dat moment had ik echter 87.5 kilometer geschaatst, wat echt een verschrikkelijk lelijk getal is.. Stond maar 1 ding op, een bord pasta naar binnen werken en hinkelend dat laatste rondje uit schaatsen, en zo ging het ook. Schaatsen was het niet meer, schuifelend van links naar rechts gleed ik over het ijs, of ik voor of achteruit ging weet ik niet meer, maar de finish heb ik bereikt!
Kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst zo kapot was na het leveren van een sportieve prestatie. Nog niet eens heel moe, maar vooral het lichaam dat er geen zin meer in had. Wat ik wel weet is dat ik er volgend jaar weer zal staan om hopelijk dan een nog betere afstand neer te zetten, misschien wel 200 dan? Komt er nog iemand met mij mee?
