Historie van Vitesse Delft
Van begin tot aan 1945
Op 14 september 1933 werd in zaal 4 van het gebouw voor Chr. Belangen aan de Brabantse Turfmarkt 22 besloten tot oprichting van de Christelijke Sportvereniging "Vitesse" Delft (C.S.V.D.). Bij een geheel vrije stemming voor de verkiezing van het eerste bestuur deed zich het opmerkelijke feit voor, dat alle gekozenen van gereformeerde huize waren. Daarvoor, in 1931, was al een poging gedaan een specifiek gereformeerde vereniging met de naam "Vitesse" op te richten, maar door gebrek aan (kerkelijke) saamhorigheid liep deze poging spaak. Toch ging na de emotionele vergadering op die gedenkwaardige dag in september 1933, welke kort voor middernacht eindigde, niet alles van een leien dakje en ook de spelers lagen niet voor het opscheppen. Er is zelfs een tijd geweest (1935) dat Vitesse slechts 17 leden had. Dit waren de donkerste bladzijden van de vereniging.
Vitesse begon met drie elftallen aan de competitie 1933/1934. De start was niet slecht. Het eerste elftal, dat uitkwam in de 3e klas afd. Rotterdam van de Christelijke Nederlandsche Voetbalbond (C.N.V.B.), eindigde op de derde plaats, evenals het jaar erna. In het seizoen 1936/1937 (afdeling Den Haag) werd de club voor het eerst kampioen.
De dreigende oorlog in 1939 dwong de regering tot mobilisatie van het leger en verstoorde uiteraard het verenigingsleven. De C.N.V.B. besloot daarom een noodcompetitie te houden, wat inhield dat er aan het einde van het seizoen 1939/1940 geen promotie of degradatie plaatsvond. De zevende plaats van het geheel verjongde eerste elftal had derhalve geen betekenis. Op 1 augustus 1940 vond de fusie van C.N.V.B. en K.N.V.B. plaats (met als gevolg dat het predicaat "koninklijke" verdween).
Onder redactie van het dagelijks bestuur verscheen in november 1940 het clubblad "Contact". En hoewel de toenmalig voorzitter in het openingsartikel de wens uitsprak dat het maandblad vele malen zou kunnen verschijnen, moest de redactie reeds in augustus 1941 haar werk staken wegens het ontbreken van een papiertoewijzing. "Contact "werd in 1940 uitgebracht, omdat in de oorlog het persoonlijk contact steeds moeizamer werd en er toch behoefte was aan uitwisseling van informatie.
Na afloop van het seizoen 1943/1944 bleek Vitesse wederom de sterkste van de afdeling Rotterdam en werd kampioen. Daarnaast werd ook de beker gewonnen. Een jaar later was sportbeoefening als gevolg van razzia"s en hongerwinter niet meer mogelijk.
De huidige generatie heeft er geen voorstelling van hoe moeilijk het in de oorlogsjaren wel was om een vereniging draaiende te houden. Vooral bij wedstrijden buiten Delft kostte het nogal wat hoofdbrekens om te kunnen voetballen. Niet alleen dat de spelers voor zo"n wedstrijd soms zes uur moesten reizen, maar er kwam nog veel meer voor kijken. De secretaris moest bijvoorbeeld 14 dagen van te voren een brief richten aan het bureau van de Rijkscommissaris, Plein 1813 no. 4 te Den Haag, waarin alle namen, adressen en geboortedata vermeld moesten worden.
Wanneer aan deze formaliteit was voldaan, kreeg men een vergunning voor het spelen van een "FUSSBALLWETTSTRAIT", zoals met grote letters op het papier, verfraaid met niet minder dan 4 grote stempels, werd vermeld. Daar kwam nog bij, dat deze vergunning alleen geldig was, wanneer de deelnemers in het bezit waren van een persoonsbewijs.
Na de oorlog was het de bedoeling om de bal weer zo snel mogelijk aan het rollen te brengen. Dat was overigens geen gemakkelijke taak, want tijdens de "hongerwinter"in 1944 waren alle doelpalen van de velden aan de Laan van Vollering verdwenen. Dankzij het Rijksbureau voor Bouwmaterialen kwamen er toch vrij spoedig nieuwe doelpalen, maar ook de voetbaluitrusting baarde zorgen.
In 1945 zaten er bijvoorbeeld 36 leden zonder voetbalschoenen. Deze waren slechts te koop op vertoon van een schoenenbon, welke maar spaarzaam werd verstrekt. Het bestuur verplichtte in die tijd elke speler die een schoenenbon ontving, zijn oude schoenen in te leveren, waardoor met wat passen en meten mogelijk weer een andere speler geholpen kon worden.
Ballen waren in "t geheel niet te koop. In 1945 beschikte C.S.V.D. over nog slechts twee ballen. Een collecte op de jaarvergadering bracht in dat jaar driehonderd gulden op. Daarvoor konden toen slechts enkele ballen gekocht worden. Ook shirts waren nauwelijks te koop. Een pakje zwarte verf deed echter wonderen!
Van 1945 tot 1965
Na de oorlog werd Vitesse als gevolg van het kampioenschap in de afdeling Rotterdam in de 4de klas van de N.V.B. ingedeeld. Alleen was de naam Vitesse al aan een club in Arnhem vergeven en moest Vitesse voortaan door als C.S.V.D. In het seizoen 1945/1946 werd C.S.V.D. wederom kampioen. Daar de 4de klasse in 1946 de hoogste bij het zaterdagvoetbal was, streed ons 1ste team met dat van Quick Boys, Excelsior Pernis en Oranje Wit om het kampioenschap van Nederland. Een belangrijk feit was dat de NVB haar koninklijke status" weer terugkreeg. C.S.V.D. speelde aan de Laan van Vollering en groeide snel. In 1950 werd er zelfs een volleybalafdeling opgericht.
Het seizoen 1952/1953 stond in het teken van de bouw van een eigen clubhuis, dat op 23 mei 1953 geopend werd. Bij de jaarvergadering in 1955 werd het voorstel van het bestuur om het toenmalige shirt (zwart met rode manchet en kraag) te vervangen door een rood met zwarte V aangenomen. In datzelfde jaar werd voor het eerst in de geschiedenis van de club heftig gediscussieerd over een contributieverhoging. De voorstanders wonnen en de maandcontributie ging omhoog naar f 0,35 cent voor pupillen,
f 0,80 voor adspiranten, f 1,- voor junioren en f 1,75 voor senioren.
Het 25-jarig jubileum en de ingebruikneming van de nieuwe accommodatie aan de Middelweg vielen bij aanvang van het seizoen 1958/1959 samen. Daarom was er op 30 augustus 1958 dubbel feest. Na een zeer druk bezochte receptie in zaal Koot begaf de C.S.V.D.-familie zich later op de middag naar het sportpark, waar clubgebouw en kleedkamers officieel werden geopend. In 1959/1960 was er weer een kampioenschap.
Van 1965 tot 1975
Intussen was de vereniging na zeven jaar Middelweg (Brasserskade) qua leden enorm vooruitgegaan. Telde C.S.V.D. bij de overgang in 1958 reeds 132 senioren, 169 junioren en pupillen alsmede 166 donateurs, bij de start van de competitie 1965/1966 registreerde men 206 senioren, 221 junioren en pupillen en 290 donateurs. Met als gevolg dat het veldprobleem, ondanks de medewerking van andere clubs, alsmaar nijpender werd. De oplossing kwam in zicht toen de gemeente Delft in het najaar van 1965 begon met de aanleg van zes velden aan het einde van de Schoemakerstraat, waarvan er drie aan C.S.V.D. werden toegewezen. Het betekende overigens wel een scheiding tussen senioren- en jeugdafdeling en het bracht bovendien de nodige financiële consequenties met zich mee. Er was echter geen alternatief en daarom keurde de buitengewone ledenvergadering op 29 november 1965 de plannen goed en gaf haar fiat om f 30.000,- uit te geven voor de bouw van een 2de clubgebouw.
In 1967/1968 stond C.S.V.D. echter weer volop in de belangstelling. Allereerst op 19 augustus 1967 bij de opening van het jeugdclubhuis aan de Schoemakerstraat (Oude Laan). Ondertussen heerste er bij de leden weer volop bedrijvigheid. Na een bliksemactie kwam geld op tafel ter verbouwing van het jeugdcomplex aan de Oude Laan, dat namelijk na twee jaar al weer te klein bleek. Dit mooie seizoen werd vervolgens afgesloten met een mooi kampioenschap van het eerste elftal naar hoogste amateurniveau. In het seizoen 1970/1971 werd er opnieuw in de buidel getast, wat duidelijk werd op de inmiddels traditioneel geworden carnavalsavond, toen het bestuur f4.500,- kreeg geschonken voor verbetering van de lichtinstallatie op het oefenveld. Bij het begin van de competitie 1968/1969 werd het 35-jarig bestaan gevierd, waarbij de club via de leden restauratie van de bestuurskamer, shirts met rugnummer voor het 1ste elftal en een geluidsinstallatie rond het hoofdveld kreeg aangeboden.
In het 40ste levensjaar van de club werd het eerste opnieuw kampioen (1972/1973) en promoveerde de club naar het hoogste niveau in het zaterdagvoetbal.
Het 40-jarig jubileum werd gevierd met o.a. een wedstrijd tegen Sparta Rotterdam.
In het seizoen 1975/1976 was er voor het eerst sprake van officieel zaalvoetbal binnen C.S.V.D. met de komst van 2 teams. Nog steeds kent de club een afdeling zaalvoetbal.
Halverwege de jaren 70 is tijdens een ALV op verzoek van leden besloten de naam CSVD te vervangen door Vitesse Delft, omdat in de praktijk de oude naam vaak verkeerd geschreven werd en bovendien Vitesse de oorspronkelijke naam was. Nog steeds hebben oudere leden heimwee naar de tijd van C.S.V.D., maar de jeugd voelt zich prima bij Vitesse Delft thuis.
De landelijke pers
In november 1975 haalde C.S.V.D. de landelijke pers. Het verslag in (ondermeer) De Delftsche Courant vertelt waarom: C.S.V.D. zal op 29 november voor een unieke gebeurtenis in het zaterdagvoetbal zorgdragen. De Delftsche vereniging, die dan een uitwedstrijd tegen Harkemase Boys uit Harkema Opeinde moet spelen, zal de reis per vliegtuig afleggen. Secretaris Zoutendijk: "Het is voor de eerste maal in de geschiedenis, dat een zaterdagclub voor een competitiewedstrijd per vliegtuig reist. We hebben bij de Nederlandse Luchtvaart Maatschappij een toestel gehuurd, dat plaats biedt aan 44 personen." Het bestuur van C.S.V.D. kwam tot deze merkwaardige manier van reizen, omdat busritten naar verre uitwedstrijden te vermoeiend bleken. "De vlucht zelf duurt vijfendertig minuten. Vanaf het vliegveld Eelde moeten we nog een half uur rijden. De thuiskomst is nu rond 20.30 uur. Met de bus zouden we niet eerder dan half elf in Delft terug zijn." Kosten bedroegen 80,- gulden p.p. De wedstrijd eindigde overigens in 0-0.
Van 1975 tot 2000
Gedurende vele jaren, van 1967 tot en met 1991, werd de voetbalclub Vitesse Delft noodgedwongen in twee subverenigingen gesplitst: de senioren voetbalden op de velden aan de Middelweg (Sportpark Brasserskade) en de junioren aan de Oudelaan in de TU-wijk. De doorstroming van junioren naar senioren stagneerde daardoor volledig. Na de nodige activiteiten om de gemeente Delft te overtuigen van het belang van een hereniging voor Vitesse, werd in 1988 door de gemeenteraad besloten een nieuw sportpark in Tanthof aan te leggen, waar Vitesse de hoofdbespeler van zou worden. Na de winterstop in het seizoen 1991-1992 was het zover: Vitesse "woonde" op het nieuwe sportpark en was herenigd. In mei 1992 werd dit gevierd met de officiële ingebruikname van het complex en een erewedstrijd van Vitesse tegen Feyenoord. De hereniging ging tamelijk soepel voor wat betreft de integratie van junioren en senioren. Vitesse had vrij snel weer een gezonde jeugdafdeling met voldoende jeugdteams. Echter het enorme gat dat was ontstaan met betrekking tot de aanwas van de seniorenafdeling met spelers uit de eigen jeugdopleiding was toen natuurlijk nog niet gedicht.
Een nieuw kampioenschap was er aan het einde van de seizoenen "86-"87 en "98-"99, maar er waren in die jaren ook degradaties, dus veel werd er niet mee opgeschoten.
Van 2000 tot heden
Vanaf het jaar 2001 kwam er een opmerkelijke sportieve opmars van de vereniging. Twee achtereen-volgende kampioenschappen brachten het eerste team, dat ondertussen was afgezakt naar de 3de klasse, op 1ste klas niveau. Het seizoen 2003/2004 was een kwestie van overleven en dat geschiedde keurig met een 6de plaats. Het jaar erna werd de finale van de nacompetitie gehaald, maar helaas verloren. Het jaar daarna, dus aan het einde van het seizoen 2005-2006, werd helaas in de laatste competitiewedstrijd het kampioenschap verspeeld. Maar het team toonde veerkracht, haalde opnieuw de finale van de nacompetitie en won met steun van honderden Delftenaren in Harderwijk de wedstrijd tegen HZVV (1-0). De missie, de top in het amateurvoetbal te halen, was in 5 jaar tijd gelukt: van de 3de klasse naar de hoofdklasse A. Peter Klomp was die 5 prachtige seizoenen als hoofdtrainer actief en hij nam met een geweldige prijs afscheid van de club.
Sportief gezien kon het seizoen 2005/2006 al helemaal niet stuk. Het 2de elftal werd kampioen en promoveerde eveneens naar de (reserve)hoofdklasse. En het vlaggenschip van de jeugd, de A1, won na een zware strijd ook de nacompetitie, waardoor het team in de landelijke 3de divisie ging spelen.
Het seizoen 2006/2007 in de hoofdklasse begon Vitesse erg sterk, een slechte middenperiode zorgde ervoor dat tot aan de laatste wedstrijd tegen degradatie gestreden moest worden. Op de laatste speeldag viel het dubbeltje net de verkeerde kant uit en kwam Vitesse 1 punt tekort om promotie/degradatie te spelen.
Het seizoen 2007/2008 verloopt uiteindelijk zoals vaak voorkomt bij een degradant uit de Hoofdklasse, een matig jaar met een plaats in de middenmoot. Het seizoen 2008/2009 moet een hoop goedmaken. De doelstelling is promoveren en met de nieuwe trainer Chris Treling aan het roer doet Vitesse een poging dit te bewerkstelligen. Helaas wordt het een jaar van net niet. Vitesse doet goed bovenin mee maar grijpt naast een periodetitel en kan promotie naar de Hoofdklasse op haar buik schrijven. Vol goede moed wordt dan gestart aan het seizoen 2009/2010. Het, wat later blijkt, laatste jaar van Chris Treling als hoofdtrainer begint Vitesse erg goed, maar liefst 8 wedstrijden worden op rij gewonnen en de eerste periodetitel wordt dan ook terecht gewonnen. Na een moeizame tweede seizoenshelft promoveert Vitesse uiteindelijk achter kampioen Voorschoten '97 naar de hoofdklasse. En net als de keer ervoor wordt het seizoen in de hoofdklasse A geen succes. Hoewel de ploeg technisch meekan en vaak complimenten voor haar vertoonde spel incasseert, degradeert men opnieuw. Positief is, dat veel jonge spelers dat jaar doorbreken en de basis gaan vormen voor een nieuw, fris en strijdbaar team. Het seizoen 2011/2012 zal hopelijk aantonen dat Vitesse Delft haar ambitie om hoog te spelen kan blijven waarmaken en dat de leden van de club en haar supporters vol trots langs het veld staan. Het nieuwe seizoen wordt in elk geval op 9 juli 2011 geopend met een oefenwedstrijd tegen het grote Feyenoord uit Rotterdam en voor wie is dat geen uitdaging?
Nederlands amateurelftal
Twee Vitesse Delft-spelers hebben het ooit tot een Oranje-shirt gebracht: Henny Jansen als linkshalf in het Nederlands Zaterdagelftal en Pleun van den Akker in het Nederlands Amateurelftal (toen er geen onderscheid meer was tussen zaterdag en zondag).